செல்ஜுக்குகள் சரித்திரம் 3

1092 ல் இளம்வயது கிலிக் அர்சலன் மெலிக் ஷாவால் விடுதலை செய்யப்பட்டார். அவர் திரும்பி இஸ்னிக் வந்து க்ரேட் செல்ஜுக்குகளை ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் போனார். ஆனால் அதேசமயம் அவர்கள் ஐரோப்பிய சிலுவைப் போராளிகளுக்கு எதிராக போரிடும் வரை நிரந்தர எதிரியாக இருந் தார். 1096 ல் முதல் சிலுவைப்போராளிகள் பைஸாந்திய பேரரசர் அலெக்ஸியஸை எதிர்த்து போரிட செல்லும் வழியில் மேற்கு அனடோலியா வந்தார்கள். அப்போது கிலிக் அர்சலன் எதிர்திசையில் கிழக்கில் மலட்யா என்ற இடத்தில் போரில் இருந்ததால் சிலுவைப் போராளிகள் தலைநகர் இஸ்னிக்கை கைப்பற்றுவதை தடுக்க முடியவில்லை. கிலிக் அர்சலன் சிலுவைப்போராளிகளை எதிர்க்க க்ரேட் செல்ஜுக்குகளுடன் இணைந்து போரிட சம்மதித்தார். ஆனால் இணைந்த இரு செல்ஜுக் படைகளும் 1097 ஜூனில் டோரிலாயெம் என்ற இடத்தில் படு தோல்வி அடைந்தன. அதன் பிறகு செல்ஜுக்குகள் கொன்யாவை புதிய தலைநகரமாக ஆக்கிக்கொண்டனர். சிலுவைப்போராளிகளின் வேகம் கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு இருந்ததால் அவர்கள் கொன்யாவையும் மேலும் எரிக்லி, கைசெரி ஆகிய இடங்களையும் செல்ஜுக்குகளிடமிருந்து வென்றார்கள். 75% சதவிகித நிலப்பரப்பு பைஸாந்தியர்களின் ஆளுமைக்கு சென்றுவிட்டது. ஜெருசலத்தை நோக்கி செல்ல வேண்டிய சிலுவைப்போராளிகள் சில காலம் அனடோலியாவிலிருந்து கொலைகளைச் செய்தும், கொள்ளை அடித்தும் அட்டூழியம் செய்து கொண்டு செல்ஜுக்குகளின் மேலும் சாம்ராஜ்ஜியத்தை விரிவுபடுத்த வேண்டும் என்ற ஆசையைத் தடுத்து மத்திய கடலோரம் நோக்கி விரட்டினர். மேலும் சிலுவைப்போராளிகளை எதிர்க்க ஒன்று கூடிய க்ரேட் செல்ஜுக்குகளுடனான நட்பை பிளவு படுத்தினர். ஆனால் அவர்கள் சென்ற பிறகு மீண்டும் செல்ஜுக்குகள் நட்பு கொண்டார்கள்.

                           கிலிக் அர்சலன் ஆட்சியில் சரியாக சூடான வெயில் காலமான ஆகஸ்டில் செல்ஜுக்குகள் அமஸ்யா என்ற இடத்தில் லம்பார்ட்சை எதிர்த்து போரிட்டனர். இந்த அமஸ்யா கருங்கடலுக்கு மேலே மலைப்பகுதியான இடமாகும். அவர்களின் தானியக்கிடங்கை குறிவைத்து தாக்கி சிலுவைப்போராளிகளை தவிக்கவிட்டனர். அடுத்தடுத்து செல்ஜுக்குகள் அமஸ்யா, எரிக்லி ஆகிய பகுதிகளை மீண்டும் திரும்ப கைப்பற்றி மத்திய அனடோலியாவை தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தனர். அதேசமயம் க்ரேட் செல்ஜுக்குகள் இதுவரை கூட்டாளியாக இருந்த துருக்கி செல்ஜுக்குகளுக்கு மேலும் கிழக்கு பகுதியில் மலத்யாவையோ, ஈராக்கின் மோஸுல் நகரையோ நோக்கி முன்னேற எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். இதனால் கிலிக் அர்சலனின் எல்லை பரப்பும் எண்ணம் பலனற்று போனது.

                           கிலிக் அர்சலனுக்குப் பிறகு வந்த முதலாம் மெலிக் ஷா என்பவர் தனது சகோதரர் முதலாம் மெசுத்துடன் சேர்ந்து 1116 ல் பலமுறை பைஸாந்தியர்களை எதிர்த்து தோற்றுக்கொண்டிருந்தார். இருந்தாலும் விடாமல் கிரேட் செல்ஜுக்குகளுடன் கூட்டு சேர்ந்து (இதற்காக சகோதரர் மெசுத்துக்கு க்ரேட் செல்ஜுக்கின் இளவரசியை திருமணம் செய்து வைத்தார்.) எதிர்த்தார். 1134 ல் க்ரேட் செல்ஜுக்கின் மன்னர் இறந்தவுடன், சூழ்நிலை மெசுத்துக்கு சாதகமாக இருக்க அவர் இரண்டாம் சிலுவைப்போராளிகளுடன் போரிட்டு எஸ்கிசெஹிர், டெனிஸ்லி, அனடோலியா ஆகிய நகரங்களைக் கைப்பற்றினார். இந்த செல்ஜுக் போரின் இடையூறாலேயே ஐரோப்பியர்களுக்கு இரண்டாம் சிலுவைப்போர் பெரும் தோல்வியைத்தந்தது. க்ரேட் செல்ஜுக்குகளின் வெகு தொலைவிலிருந்த பிரதேசங்களை எல்லாம் மெசுத் வென்றெடுத்தார். இவருடைய ஆட்சியில் கொன் யாவில் கட்டப்பட்ட அலாவுத்தீன் மசூதி (1153) செல்ஜுக்குகளின் கட்டிடக்கலைக்கு மிகச்சிறந்த எடுத்துக்காட்டாய் இருந்தது.

                               மெலிக் ஷாவுக்குப் பிறகு, இரண்டாம் கிலிக் அர்சலன் ஆட்சிக்கு வந்தார். இவர் சிலுவைப்போராளிகள், பைஸாந்தியமன்னர் மானுவேல்  க்ரேட் செல்ஜுக்குகள் மற்றும் இவர்களுடன் கூட்டு வைத்திருந்த சொந்த சகோதரர் ஷஹின் ஷா ஆகிய அனைவருடன் போரிட்டார். சகோதரருடனும், மற்ற செல்ஜுக்குடன் நடந்தபோரில் வெற்றிபெற்றார். தோற்ற இருவரும் மீண்டும் இரண்டாம் கிலிக் அர்சலனுடன் மவுண்ட் சுல்தான் தாக் என்ற இடத்தில் இறுதி யாக போரிட்டு ஆட்சியை இழந்தார்கள். போரில் கைப்பற்றப்பட்ட செல்வத்தை வைத்து இரண்டாம் கிலிக் அர்சலன் கொன்யா நகரை வளப்படுத்தினார். பைஸாந்தியர்களின் கையை விட்டு அனடோலியா முற்றிலும் நழுவி செல்ஜுக்குகள் வசமானது. ஐரோப்பியர்கள் அனடோலியாவை துருக்கி என்று அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள். செல்ஜுக்குகளும் துருக்கியில் பொருளாதார நடிவடிக்கைகளை மேற்க்கொண்டார்கள். கட்டிடங்கள், வியாபாரம், துறைமுகம், மதரஸா என்னும் இஸ்லா மிய கல்விக்கூடங்கள் போன்றவற்றை நிர்மாணித்தார்கள். முக்கியமான முன்னேற்றங்களை துருக்கி நாட்டில் உண்டாக்கினார்கள். விஞ்ஞான ஆராய்ச்சி முன்னேற்றத்திற்கு பெரும் தூண்டுகோலாய் இருந்தார்கள்.

                              1190 ல் மூன்றாவது சிலுவைப்போரின் போது கொன்யா நகரத்தை சிலுவைப்போராளிகள் கைப்பற்றினார்கள்.  இரண்டாம் கிலிக் அர்சலனுக்கு எழுபது வயது ஆனபோது அவர் மிகவும் தளர்ந்துவிட்டார், அவரின் ஒன்பது பிள்ளைகளும், ஒரு சகோதரரும், சகோதரர் மகனும் தங்கள் இஷ்டம் போல் ஆட்சி அதிகாரத்தில் தலையிட்டார்கள். கொன்யா மட்டும் இரண்டாம் கிலிக் அர்சலனின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. அவரின் மகன்கள் ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் தனி ஆட்சியாளர்கள் போல் செயல்பட்டனர். வேடிக்கை என்னவென்றால் தனித்தனி நாணயங்கள் கூட வெளியிட்டுக் கொண்டார்கள். 1192 ல் தனது 77 வது வயதில் இரண்டாம் கிலிக் அர்சலன் மரணமடைந்தார். அவரின் மகன்கள் ஏறக்குறைய பனிரெண்டு ஆண்டுகள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டு அந்த பேரரசின் ஸ்திரத்தன்மையைக் குலைத்தார்கள். 1190 ல் மூன்றாம் சிலுவைப் போரின்போது ஜெர்மனி சக்கரவர்த்தி ஃப்ரெடெரிக் பார்பரொஸ்ஸா ஜெருசலம் போக கிலிக் அர்சலனிடம் அவர் இறப்பதற்கு முன், தென் துருக்கி வழியாக கடந்து செல்ல அனுமதி கேட்டுப்பெற்றார். அந்த அனுமதியுடன் அவர் தென் துருக்கியைக் கடக்கும் போது, இரண்டாம் கிலிக் அர்சலனும், அவர் மகன்களும் திடீரென்று எதிர்பாராத விதமாக ஜெர்மனி சக்கரவர்த்தி ஃப்ரெடெரிக் பார்பரொ ஸ்ஸாவின் படையைத் தாக்கினர். இதில் நிலைகுலைந்து ஃப்ரெடெரிக், சிலிஃப்கி என்ற இடத்தில் கோக் ஆற்றின் வெள்ளத்தில் விழுந்து அடித்துச் செல்லப்பட்டு இறந்துபோனார். இது அவர்களுக்கும் சிலுவைப்போராளிகளுக்குமிடையில் பெரும் பிளவை ஏற்படுத்தியது.  1192 ல் இரண்டாம் கிலிக் அர்சலன் மரணமடைந்து கொன்யாவில் செல்ஜுக் சுல்தான்களின் கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.

செல்ஜுக்குகள் சரித்திரம் 2

1063 ல் துக்ருல்பெக் மரணமடைந்த பின் இவருடைய சகோதரர் சக்ரிபெக்கின் மகன் அல்ப் அர்சலன் (அல்ப்-போர்வீரன், அர்சலன்-சிங்கம்) என்பவர் ஆட்சிக்கு வந்தார். இவர் பைஸாந்தியர்களை எதிர்த்துப் போரிட்டு மேற்குப் புறமாக முன்னேறினார். அப்போது கிழக்கு அனடோலியாவில் அவ்வளவாக மக்கள் தொகை இல்லை, பைஸாந்திய சக்கரவர்த்தி இரண்டாம் பாசில் அங்கு வசித்த 40,000 அர்மேனிய மக்களை வெளியேற்றி சிவாஸ் மற்றும் கைசெரியில் தங்க வைத்தார். அல்ப் அர்சலன் 1064 ல் அர்மேனியாவையும், 1070 ல் அனடோலியா மற்றும் அலிப்போவையும் கைப்பற்றினார். 1071 ல் ஜெருசலத்தையும் இவர் கைப்பற்றிய பின் தான் ஐரோப்பியர்கள் சிலுவைப்போருக்கான ஆரம்பத்தை ஆராய்ந்தார்கள். 1071 ல் பைஸாந்திய சக்கரவர்த்தி ரோமைன்டியாகினிஸ் (ரோமனாஸ்) அர்மேனியாவைத் திரும்ப வெற்றி கொள்ள ‘வான்’ ஏரியிலிருந்து 25 மைல் தொலைவிலுள்ள மன்ஸிகர்ட் என்ற கோட்டையில் அல்ப் அர்சலனால் தந்திரமாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டார். தன்முன் கைதியாக நின்ற ரோமைன்டியாகினிஸிடம் , “ ஒருவேளை தாங்கள் கைதாகாமல் இருந்தால் என்ன செய்திருப்பீர்கள்” என்று கேட்க, அதற்கு ரோமைன்டியாகினிஸு, “ நான் உங்களைக் கொன்றிருப்பேன் அல்லது கான்ஸ்டாண்டிநோபிள் தெருக்களில் கட்டி இழுத்து வரச் செய்திருப்பேன்” என்று கூற, அதற்கு அல்ப் அர்சலன், எனது தண்டனை தங்கள் மீது மன்னிப்பளிப்பதாகும்” என்று கூறியது மிகப்பெரிய சரித்திரப்பதிவு. தோற்றுப்போன பைஸாந்திய சக்கரவர்த்தி ரோமைன்டியாகினிஸுக்கு தனது மாளிகையில் விருந்து வைத்து கௌரவித்து ‘தினசரி ஆயிரம் தினார்கள் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பைஸாந்தியர்கள் செலுத்தவும், கைது செய்யப்பட்ட செல்ஜுக்குகளை விடுவிக்கவும், கைப்பற்றப்பட்ட பகுதிகள் செல்ஜுக்குகளின் எல்லையுடன் இணைக்கவும், எப்போது அழைத்தாலும் உதவிக்கு வருவதாகவும் (FEUDEL SYSTEM), பைஸாந்திய சக்கரவர்த்தி ரோமைன் டியாகினிஸுடன் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டார். இந்த வெற்றிக்குப் பிறகே அனடோலியாவில் துருக்கியர்களின் ஆட்சி நிலை பெற்றது. 1072 ல் அல்ப் அர்சலன் தனது கூடாரத்தில் படுகொலை செய்யப்பட்டார. அல்ப் அர்சலனின் மரணத்தால் பெர்ஷியாவின் மாபெரும் செல்ஜுக்குகள் கிழக்கு அனடோலியாவின் நிலப்பரப்பை செல்ஜுக்குகளின் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே விட்டு விட்டு விலக வேண்டியதாகியது.

                          அடுத்ததாக அல்ப் அர்சலனின் மகன் மாலிக் ஷா 1072 ல் ஆட்சிக்கு வந்தார். செல்ஜுக்குகளில் இவர் மிகவும் பலம் வாய்ந்தவராகவும், புத்திசாலியாகவும் இருந்தார். இவர் 1079 ல் ட்ரான்ஸ்க்சியானா மற்றும் கிர்மான் பகுதிகளைக் கைப்பற்றினார். இவரின் ஆட்சியில்தான் மாபெரும் செல்ஜுக் சாம்ராஜ்ஜியம் பல திசைகளிலும் விரிவடைந்து மைனர் ஆசியாவிலிருந்து துருக்கிஸ்தான் வரை நீண்டது. இவர் தலைநகரை ரெய்யிலிருந்து இஸ்ஃபஹானுக்கு மாற்றிக் கொண்டார். மாலிக் ஷாவின் ஆட்சிகாலம் செல்ஜுக்குகளின் பொற்காலமாகும். இவரது ஆட்சி “கிரேட் செல்ஜுக்” என்று புகழப்பட்டது. அப்பாஸிட் கலீஃபா இவரை “கிழக்கு, மேற்கின் சுல்தான்” என்று புகழாரம் சூட்டினார். மாலிக் ஷாவின் ஆட்சியில் இராணுவம், விஞ்ஞானம், அரசியல், இலக்கியம் என்று பல துறைகளில் செல்ஜுக் சாம்ராஜ்ஜியம் வளர்ச்சியடைந்திருந்தது. இந்த மாபெரும் வளர்ச்சிக்கு உறுதுணையாய் இருந்தது மெலிக் ஷாவின் வலதுகரமாய் இருந்த நிர்வாகத்திறன் மிக்க பெர்ஷிய மந்திரி நிஜாம் அல் முல்க் என்பவராவார். பின்னாளில் இவர் சிலரால் படுகொலை செய்யப்பட்டார். இன்னும் ஒரு பெயர் பெற்ற மந்திரி தாஜ் அல் முல்க் என்பவர். பெர்ஷிய சரித்திரத்தில் செல்ஜுக்குகளின் திறமைக்கு சிறப்புண்டு. இஸ்ஃபஹானி லுள்ள ‘மஸ்ஜித் இ ஜாமி’ மசூதி இவர்கள் கட்டியது. கட்டிடக்கலையிலும் சிறந்து விளங்கினார்கள். நீலமும் கருப்பும் கலந்த பளிங்கு கற்கள் வேலைப்பாடு இவர்களின் சிறப்பம்சம். இஸ்லாமியர்களின் ஆட்சியில் செல்ஜுக்குகளின் கலை, சிலை வடிவமைப்புக்கு தனி சிறப்புண்டு. 1092 ல் மாலிக் ஷா மரணமடைந்த பின் செல்ஜுக் சாம்ராஜ்ஜியம் குடும்ப சண்டையினால் பல பகுதிகளாக சிதறி மத்திய ஆட்சியின் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் போனது. உள் மாநிலங்களை சிரிய செல்ஜுக்குகளும், ஈராக்கை கோரசான் செல்ஜுக்குகளும், கிர்மான் செர்ஜுக்குகள், அனடோலியா செல்ஜுக்குகள் என்று பிரிந்து போயினர். ஷியா பிரிவினரின் இடையூறுகள், சிலுவைப் போர்கள் மற்றும் மத்திய ஆசியா விலிருந்து குடியேறிய துருக்கி பழங்குடியினரின் தொல்லைகள் என்று பல குழப்பங்களுக்கு நடுவே மாபெரும் செல்ஜுக் சாம்ராஜ்ஜியம் மேலும் ஒரு நூற்றாண்டைக் கடந்து ஆண்டது.                       

      

ரோம செல்ஜுக்குகள்

                     சிரிய செல்ஜுக்குகள், கோரசான் செல்ஜுக்குகள், கிர்மான் செர்ஜுக்குகள், அனடோலியா செல்ஜுக்குகள் என்று சிறிய பகுதிகளின் ஆட்சியாளர்களாகப் பிரிந்து போன செல்ஜுக்குகளில் அனடோலியா செல்ஜுக்குகள் திறமையாக செயல்பட்டு மீண்டும் சாம்ராஜ்ஜியத்தை நிலை நிறுத்தினார்கள். இவர்களை சரித்திரம் மைனர் ஆசியாவிலிருந்து வந்த செல்ஜுக்குகள், ரோமின் செல்ஜுக்குகள், துருக்கிய செர்ஜுக்குகள் என்றும் குறிப்பிடுகிறது. இவர்களை க்ரேட் துருக்கிகள் என்றும் அழைக்கிறார்கள். துருக்கிய செர்ஜுக்குகள் மன்ஸிகர்ட் போரில் வெற்றியடைந்தனர். மேலும் வடக்கு மேற்கு பகுதிகளில் முன்னேறி பெரும் பண்ணை யாளர்களாகவும், கால்நடை வளர்ப்பாளர்களாகவுமாகி ஆதாயம் பெற்றார்கள். இவர்களின் மத்திய அண்டோலியா பகுதிதான் தற்போதைய துருக்கி நாடானது. இவர்கள் இஸ்லாமிய மதத்தை துருக்கியில் பரப்பினார்கள்.

                         அந்த நேரத்தில் அனடோலியாவைச் சுற்றி அதிக அளவில் லத்தீன் மொழி பேசுபவர்கள், பைஸாந்தியர்கள், வெனிஷியன் மற்றும் ஜினோயெஸின்களின் காலனிகள், மெடிட்டரேனியன் பகுதிகளில் செயிண்ட் ஜானின் மன்னர்கள், மேற்குப்புறத்தில் க்ரீக் இனத்தவர்கள் மற்றும் அர்மேனியன்கள், ஜார்ஜியன்கள் கிழக்கிலுமான அரசியல் சூழ்நிலை இருந்தது. 1064 ல் சுலைமான் இப்ன் குதல்மிஸ் என்பவர் அல்ப் அர்சலனை எதிர்த்து புரட்சி செய்தார். ஆனால் அது தோல்வியடைந்து அவர் பெர்ஷியாவிலிருந்து அனடோலியாவுக்கு சென்றார். அங்கு அவருக்கு அருமையான வாய்ப்பு அமைந்து அவரும் அவர் மகனும் துருக்கி பழங்குடியின தலைவர்களாக அறியப்பட்டு பைஸாந்தியர்களை எதிர்த்துப் போரிட்டு கிழக்கு அனடோலியாவை கைப்பற்றினார்கள். மேலும் மேற்கில் முன்னேறி ஆண்டியாக், கொன்யா (கென்யா அல்ல) பகுதிகளை வெற்றி கொண்டார்கள். இவர்களில் சிலர் பைஸாந்திய சாம்ராஜ்ஜியத்தில் பல பகுதிகளில் பணியில் இருந்தார்கள். அங்கே அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்து அந்த பகுதிகளுக்கும், நகரங்களுக்கும் எதிராக இராணுவ நடவடிக்கைக்கு ஆதரவு திரட்டினார்கள். 1081 ல் முதலாம் அலெக்ஸியஸ் என்பவர் பைஸாந்திய சாம்ராஜ்ஜியத்தின் மன்னரான போது சுலைமான் இப்ன் குதல்மிஸ் உடன் ஒரு உடன்படிக்கை செய்து கொண்டார். அதாவது சுலைமான் இப்ன் குதல்மிஸ் பைஸாந்தியர்களின் தலைநகர் கான்ஸ்டாண்டி நோபிளுக்கு அருகேயுள்ள இஸ்னிக் நகரில் தங்கள் தலைநகரை அமைத்துக்கொள்ளலாம் என்று முடிவானது. அதே நேரத்தில் இன்னொரு பிரிவு செல்ஜுக்குகள் பைஸாந்தியர்களுக்கு சொந்தமான சிவாஸ், அமஸ்யா மற்றும் அர்மேனியாவை கைப்பற்றி தென் அனடோலியாவில் சிலிஷியா என்ற பகுதியை தங்கள் தனி மாகாணமாக அறிவித்துக்கொண்டார்கள். அவர்களின் இந்த அதிகாரத்திற்கு சுலைமான் இப்ன் குதல்மிஸ் ஆதரவளித்தார். அதே நேரத்தில் அல்ப் அர்சலன் வழியில் வந்த க்ரேட் செல்ஜுக்குகளுக்கு தான் கட்டுப்பட மாட்டேன் என்றார். 1086 ல் சுலைமான் இப்ன் குதல்மிஸ் ஆண்டியாக்கைக் கைப்பற்றினார். அலொப்போவை வெல்ல பலமுறை முயற்சி செய்தார். அந்த முயற்சியில் இறந்து போனார். அவரின் மகன் கிலிக் அர்சலன் என்பவரை க்ரேட் செல்ஜுக்கின் ஆட்சியாளர் மெலிக் ஷா கைது செய்து ஈராக்குக்கு கொண்டு சென்றார்.

செல்ஜுக்குகள் சரித்திரம் 1

செல்ஜுக்குகள் மிகப்பெரிய பரப்பளவினாலான ஹிந்து குஷில் இருந்து கிழக்கு அனடோலியா(துருக்கி) வரையும், மத்திய ஆசியாவிலிருந்து பெர்ஷியன் வளைகுடா வரையும் உண்டான நிலப்பரப்பை ஆண்டார்கள். இவர்கள் இரு பிரிவாக ஈரானையும், அண்டோலியாவையும் ஆட்சி செய்தனர் மொத்த செல்ஜுக்குகளின் ஆட்சிகாலம் ஏறக்குறைய பதினொன்றாம், பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டுகளுக்கு இடைப்பட்ட 300 ஆண்டுகாலமாகும். ஈரானிய செல்ஜுக்குகளின் சரித்திரம் அவ்வளவாக குறிப்பிடப்படவில்லை.

                       

                           எந்தவிதமான இயற்கையான வளம் தரக்கூடிய காற்றோ, மண்ணோ, நிலையான தட்பவெப்பமோ இல்லாத பிரதேசங்களிலிருந்து புராதன மக்கள் நீர் சூழ்ந்த இடங்களைத் தேடிப்போவது இயற்கை. எத்தனையோ பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அனடோலியாவும் அப்படித்தான் இருந்தது. ஆனாலும், அங்கே ஹிட்டீஸ்கள், செல்ஜுக்குகள், உரர்ஷியன்கள், ப்ரைஜியன்கள் மற்றும் க்ரேக்கர்கள் போன்ற மக்கள் கூட்டம் இருந்ததாக சரித்திரம் தெரிவிக்கிறது. அதில் எல்லோரையும் போல் அந்தகால வழக்கப்படி வளமையைத் தேடி செல்ஜுக் என்ற நாடோடி இனமும் மத்திய ஆசியாவை நோக்கி நகர்ந்தது. அப்படி வந்தவர்கள் பிற்காலத்தில்  ஒரு சாம்ராஜ்ஜியத்தை பதினொன்றாம் மற்றும் பதிமூன்றாம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் உருவாக்கி ஏறக்குறைய 200 ஆண்டுகள் துருக்கியை ஆண்டார்கள். இன்றைக்கு இருக்கும் பெரும் பான்மையான துருக்கி மக்கள் இந்த வம்சாவழியைச் சேர்ந்தவர்கள்தான். கொன்யா என்பது இவர்களின் தலைநகரமாக இருந்தது. இந்த அனடோலியா செல்ஜுக்குகள் உயர்ந்த கலாச்சார முடையவர்கள்.

                                 பத்தாம் நூற்றாண்டுகளின் இறுதியில் அப்பாஸிட் கள் இஸ்லாமிய பேரரசை பாக்தாதிலிருந்து ஆண்டு வந்தார்கள். இவர்களின் ஆட்சி அதிகாரத்திற்குட்பட்ட பகுதி மிகப்பெரும் நிலப்பரப்பைக் கொண்டிருந்தது. இதனால் நிர்வகிப்பதில் சிக்கல் ஏற்பட்டு பல பகுதிகளாகப் பிரிந்து கவர்னர் களாலும், உள்ளூர் பிரபுக்களாலும் தூரத்தில் உள்ள பகுதிகள் ஆளப்பட்டன. மத்திய ஆட்சியின் கலீஃபாக்களின் உடனடித் தொடர்பு இல்லாததால் பல பகுதிகளில் சுன்னி, ஷியா முஸ்லீம்களுக்குள் இருந்த பிரச்சினை அதிகமாகியது. பத்தாம் நூற்றாண்டுகளின் இறுதியில் ஆளும் அப்பாஸிட் சுன்னி பிரிவினராய் இருந்த போதிலும் பெரும்பாலான நகரங்களில் ஷியாக்களின் கரங்களே ஓங்கியிருந்தன. 945 ல் அப்பாஸிட்களின் நீதித்துறை ஷியா பிரிவினரின் புயுத் (புவாஹித்) குடும்பத்தினர் வசமே இருந்தது. நூற்றாண்டின் இறுதியில் அப்பாஸிட் சாம்ராஜ்ஜியத்தில் பல குழப்பங்கள் ஏற்பட்டு நகரங்கள் அவரவர் கைவசம் போயின. உமய்யாத்கள் ஆண்ட எட்டாம் நூற்றாண்டிலிருந்தே சிரியாவில் கலீஃபாவின் அதிகாரம் இல்லை. எகிப்தில் ஆட்சியிலிருந்த ஷியா ஃபாத்திமிட்கள் அவர்களின் சொந்த பிரச்சினையின் சுமையில் இருந்தார்கள். இன்னொரு புறத்தில் 867 ல் பலம் வாய்ந்த அதிகாரமுள்ள மாஸிடோனியன் சாம்ராஜ்ஜியம் என்றும் அறியப்பட்ட பைஸாந்திய சக்கரவர்த்தி ஆண்டு கொண்டிருந்தார். பைஸாந்தியர்கள் வெனிஸ், தென் இத்தாலி மற்றும் ஸ்லாவிக் நாடுகளை இணைத்து கான்ஸ்டாண்டிநோபிலைத் தலைநகரமாகக் கொண்டு வாணிப செழிப்புடன் இருந்தார்கள். பைஸாந்தியர்கள் ஸ்காண்டிநேவியன்களை கூலிக்காக இராணுவ வேலை செய்ய அழைப்பார்கள். அதுபோல் செல்ஜுக் துருக்கிகளையும் இராணுவக் கூலியாக அழைத்தனர்.

                           இது அவர்களுக்கு பைஸாந்தியர்களுடன் தொடர்பை ஏற்படுத்தியது. செல்ஜுக்குகள் வசதியைத்தேடி ஒவ்வொரு இடமாக நகர்ந்து கூடாரம் அமைத்து தங்கினார்கள். எட்டாவது நூற்றாண்டிலிருந்தே சிதறிப்போன ஒன்பது குழுக்கள் அடங்கிய ஓகுஸ் என்ற நாடோடிக்கூட்டம் மேற்கு நோக்கி சைபீரியாவைக் கடந்து ஆரல் கடலின் ஓரப் பகுதியில் தங்க ஆரம்பித்தார்கள். ஓகுஸ்கள் இறுதியில் பத்தாம் நூற்றாண்டில் தங்கள் வளர்ப்பு கால்நடைகளுக்கு பசுமையான இடத்தைத் தேடி சிர்தர்யா ஆற்றின் ஓரத்தில் வந்து தங்கினார்கள் அந்த கால ஆய்வேடு இவர்களை வழிதவறிய கழுதைகள் போலிருந்ததாகக் கூறுகிறது. நாடோடிகளல்லவா அவர்கள் அப்படித்தான் தோற்றமளித்தார்கள். ஆனால் சில ஓகுஸ் நாடோடிகளின் எண்ணமும், ஆர்வமும் வேறு மாதிரியாக இருந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவர்கள் ஜண்ட், குவார் மற்றும் யெங்கிகெண்ட் ஆகிய நகரங்களில் தஞ்சமடைந்தனர். நாளடைவில் ஏற்கனவே அங்கிருந்தவர்களின் மூலம் இனவெறி அவர்களுக்கு அந்த நகரங்களில் வேலியிட்டது. நாடோடிக் கூட்டமாக இருந்து சும்மாவே இருந்த அவர்களுக்கு கொஞ்சம் மோதிப்பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. அவர்களின் தலைவர் தெமூர் யலீக்கும், அவர் மகன் செல்ஜுக்கும் சண்டையிட்டு அதிகாரம் பெற்றனர். மகன் செல்ஜுக் அப்பாஸிட்களின் இஸ்லாமிய சாம்ராஜ்ஜியத்தின் ஓக்சுஸ் என்ற மாகாணத்தில் உயர்பதவியில் இருந்தார். இதனால் அரசாங்கத்திலும், கலீஃபாக்கள் மட்டத்திலும் அறிந்தவராக இருந்தார். சில காலத்திற்குப் பிறகு 950 ல் சிர்காவின் ஆட்சியின் போது க்வாரிஸ்ம் மாகாணத்தில் ஜெண்ட் நகரத்தில் குடியேறி கஸார் இராணுவப்பிரிவில் பணிபுரிந்தார்.  

                            அந்த நாடோடிக் கூட்டத்திலேயே செல்ஜுக் நாடோடிகள் தான் உயர் அந்தஸ்தில் இருந்தார்கள். பின் அங்கிருந்து ட்ரான்ஸாக்சியானா (தற்போது சமர்கண்ட்) என்ற இடத்திற்கு குடிபெயர்ந்தனர். ஆரம்பத்தில் ஷாமானிசம் என்ற ஒரு மதப்பிரிவில் இருந்த இவர்கள் இஸ்லாமிய மதக் கோட்பாடுகளால் கவரப்பட்டு ‘சுன்னி’ ப்பிரிவு முஸ்லீமாக மதம் மாறினார்கள். தந்தைக்குப் பிறகு அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவராக மிகவும் திறமையாக செல்ஜுக் செயல்பட்டார். அவர்களின் சாம்ராஜ்ஜியம் இவரின் பெயரையே தாங்கி நின்றது. அந்த ட்ரான்ஸாக்சியானா என்ற இடத்திற்காக இவர்கள் அப்போதிருந்த கரஹனித்கள், சமானித்கள் மற்றும் காஸ்னிவித்கள் பேரரசுகளுடன் போட்டியிட்டார்கள். அவர்கள் தங்கியிருந்த பகுதி ஓக்ஸுஸ் நீர்வளம் மிக்கதாக இருந்தது. இருபுறமும் சிர்தர்யா மற்றும் அமுதர்யா ஆறுகளின் உதவியால் அந்த பகுதியில் விவசாயத்திற்கு ஏற்ற ஒரே இடமாகவும் இருந்தது. செல்ஜுக் அவர்களுக்கு மூஸா, மிக்காயீல், அர்சலன் என்று மூன்று மகன்கள் இருந்தார்கள். அதில் மிக்காயீல் ஒரு போரில் இறந்து போனார். அவருக்கு துக்ருல் பெக், சக்ரி பெக் என்று இரு மகன்கள் இருந்தார்கள். மாபெரும் வீர்ர் செல்ஜுக் தனது நூறாவது வயதில் இறந்து போனார். செல்ஜுக்குகள் வட இந்தியா, கோராசன் மற்றும் ஈரானிலிருந்த காஸ்னிவித்களை பலமுறை தோற்கடித்தார்கள். இறுதியில் 1035 ல் சக்ரிபெக் ஈரானின் வடமேற்கு பகுதியான கோராசனைக் கைப்பற்றினார். ஆனால், உண்மையில் இவரது சகோதரர் துக்ருல்பெக் தான் செல்ஜுக்கின் விரிவான ஆட்சிக்கு வித்திட்டார். முக்கியமான நகரங்களான நிஷாப்பூர்(1038), க்வாரெஸ்ம்(1042) ஆகியவற்றைக் கைப்பற்றினார். ஈரானுக்குள் நுழைந்து ஹமதான் மற்றும் ஹிஸ்பஹானைக் கைப்பற்றினார். 1051 ல் ஹிஸ்பஹானை தலைநகரமாக ஆக்கி கொண்டார். 1055 ல் பாக்தாதின் கலீஃபா அவசரமாகக் கலவரங்களை அடக்கவும், மற்ற பணிகளுக்காகவும் துக்ருல்பெக்கின் உதவியை நாடி பாக்தாதுக்கு அழைத்தார். துக்ருல்பெக் பிரச்சினைகளை சமாளித்து பாக்தாதை தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார். இவரின் வீரத்தையும், சாமர்த்தியத்தையும் மெச்சி அப்பாஸிட் கலீஃபா ‘சுல்தான்’ என்று பட்டப் பெயரிட்டு அழைத்தார்.

எனது ஈ மெயில் விலாசம்

கமெண்ட் பாக்ஸ் போட முயற்சி செய்தேன். முடியவில்லை. யாராவது தெரிந்தால் வெளிப்படுத்தவும்.எனது “இஸ்லாமிய ஆட்சி வரலாறுகள்” பற்றிய கருத்துகளை Zubair61u@gmail.com ல் தெரியப்படுத்தவும். நன்றி. வஸ்ஸலாம்.

கூ. செ. செய்யது முஹமது.